تاریخ‌نامه

در پهنهٔ اندیشه و هنر خاور باستان، نگهبانی از دیرین‌ترین افسانه‌ها بر جای مانده است؛ موجودی که از هم‌آمیزیِ نیروی شیر و شکوهِ پرنده، زاده شد تا محافظِ نیایشگاه‌های معنویت باشد. این موجود که در فرهنگ ما با نام «همای» شناخته می‌شود، خود تجسمِ پیوندِ دو جهان است.

همای، آن پرندهٔ بهشتی که هرگز بر خاک نمی‌نشیند، نمادی از «گل و مرغ» است؛ گذاری از تاریکی به نور و از محدودیت به بی‌کرانگی. او به ما می‌آموزد که سعادت، در گروِ آشتی با دو رویِ وجود خویش است؛ در بهره‌گیری هم‌زمان از لطافتِ زنانگی و اقتدارِ مردانگی، و در پی جست‌وجوی آن عشقِ درونی که میان این دو پل می‌زند.

این نام، تنها یک واژه نیست؛ بلکه یادآورِ «همای چهرآزاد» است؛ بانوی پادشاهی که با حفظ روحِ لطیف و در عین حال، با درایت و اقتدارِ حکیمانه، بر ایرانشهر سایه افکند. او پیامی برای تاریخ است: اینکه جاودانگی، نه در انکارِ یکی از این دو جنبه، بلکه در زیستن با هر دوی آن‌هاست.

در این «همای‌نامه»، ما به دنبال آن ستاره‌ها هستیم؛ همان کسانی که با حفظ روحِ لطافت در میانِ سختی‌ها، نام خود را بر پیکرهٔ هنر، ادبیات و موسیقی جهان حک کردند؛ از ظرافتِ قلمِ فرشچیان تا غزل‌های پرگسترِ حافظ. این کتاب، روایتِ آن پرواز است.