من راهی سرزمین مهربانی ام
دلم برای همه تنگ میشودبرای لبخندهای کوتاه زیبایتانبرای دلهای مرده ی تنهابرای آنانکه مهررادرلشان جای ندادندبرای نگاههایی که کودکشان را پنهان میکردند.برای آنانکه یادشان رفته بود دستهای همدیگررابه مهربفشارنددلم تنگ میشود برای بغضهایی که بی جهتدرسینه حبس شدنددریا ، تکیه گاه امنی ست برای بیقراری وصالمیدوم...می دوم که شایدفرونشیند درک عمیق رسیدن به او